15 april 2017

Vrolijk Pasen met betonnen paaseieren!

Heerlijk genieten dankzij een unieke methode van wijn maken.

Nog een dag te gaan tot Pasen en dat betekent dat er een gezellige drukte heerst bij Tapavino. Van wijnbeschrijvingen maken voor de Aspergewijn van het jaar 2017 (daar later meer over) tot het vullen van de kaaskoeling en het in de schappen zetten van nieuwe producten; maar ik wil het nu met jullie hebben over bijzondere wijnen uit Zuid-Afrika!

Daarom zit ik nu met een lekker muziekje van Caro Emerald op de achtergrond en een lekker koud glas Orval blij te zijn over het feit dat ik weer mag schrijven! “Geen wijn?” hoor ik je denken. Nee, lekker mijmeren over wijn kan ook prima met een mooie Trappist in je glas hoor. Ha ha! Iets met heilige huisjes…. Om maar in het thema van Pasen te blijven.

Roadtrip door Zuid-Afrika
Zoals beloofd neem ik jullie mee op een kleine trip door de Cape Winelands en we beginnen met een leuke route die ons van Kaapstad naar Franschhoek voert naar een van mijn favoriete wijnhuizen uit Zuid-Afrika: Bellingham. Rijden jullie mee?

We pakken vanaf de N1 de afslag naar de R45 en passeren als eerste Klapmuts. Die naam verzin je niet! Maar goed, zo zijn er wel meer leuke benamingen in Zuid Afrika. Wat te denken van Brakpan, Theewaterskloof of nog mooier, mijn favoriet, Tietiesbaai! Drie keer raden wat dat is!

Maar goed, terug naar Klapmuts. Wat bij een beetje nazoekwerk een soort zeehond blijkt te zijn. Al vraag je jezelf af waarom redelijk landinwaarts vanaf zee een afslag van de snelweg naar een zeezoogdier is genoemd.
We rijden nog een stukje door richting de bergen van het Haweqwa Nature Reserve en passeren wijnhuizen met mooie namen als La Motte en Grande Provence. We zijn bijna op de plaats van bestemming; Franschhoek.

Bij het wijnhuis van Anthony Rupert gaan we de poort door. Een immense oprijlaan doemt voor ons op met aan weerszijden schitterende bloemenperken en grasvelden die zo strak zijn als een biljartlaken. Aan de linkerhand passeren we een futuristisch gebouw en bijna denk je dat we toch stiekem in Frankrijk zitten, in de buurt van Poitiers bij Futuroscope.

De bestemming
We laten de winery van Rupert voor wat het is en rijden door naar een aantal oude loodsen aan de rechterhand, met een heus perron aan een treinrails en daar houden we stil.

We zijn aangekomen bij het oude treinstation van de familie Podlashuk. Ja, je leest het goed: Het bijzondere echtpaar Bernard en Freedha Podlashuk, had een eigen treinstation, waar de trein van Pretoria naar Kaapstad stopte. Bernard had namelijk al vroeg door dat infrastructuur een belangrijke sleutel is tot succes in de wijnbusiness.
Deze echte wijnboer en “lady of the house” zijn de reden dat we naar dit plekje in de Cape Winelands zijn gekomen. Zij zijn het die het mooie wijnhuis Bellingham groot hebben gemaakt. En dat is een machtig verhaal dat ik jullie zo ga vertellen, maar eerst even een slokje van die heerlijke Orval, terwijl Diana Krall op de achtergrond met haar stem mijn kat Berlioz naast mij, in slaap sust.

Het was rond 1660 dat de Nederlander Gerrit Janz van Vuuren de eerste wijnstokken plantte op dit mooie stukje grond van de Kaapse Kolonie. Na hem namen diverse Franse families, zoals de Villiers, het over en doopte het wijnhuis om tot “Bellinchamps”, wat vrij vertaald uit het Frans “Mooie landerijen” betekent.

Behalve de lokale Hugenoten kreeg geen enkele Engelstalige (destijds was Zuid-Afrika een kolonie van Engeland) het woord Bellinchamps zijn strot uit en verbasterde het al gauw naar Bellingham. Na vertrek van de Hugenoten raakte het eens zo mooie stukje Franschhoek in verval, tot 1943 wanneer Bernard Podlashuk het domein Bellingham verwerft.

De familie Podlashuk
Bernard was een bijzonder persoon. Naast het feit dat hij heel erg op Chriet Titulaer – maar dan met bril en pijp – leek, was hij een bevlogen man. Letterlijk want hij was piloot bij de Royal Air Force ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Na verwondingen te hebben opgelopen moest hij herstellen in een warm gebied. Op Bellingham zou hij met vervroegd pensioen gaan, maar wat bleek, rondom die prachtige Langgevel Boerderij die we nu de “Homestead” noemen, lagen verwilderde wingerds. En daar begon de ”wondere wereld” van Bernard!

Na afloop van de oorlog zaten de geallieerden met een hoop krijgsgevangenen en die werden verdeeld over de koloniën en daar tewerkgesteld. Bernard zag zijn kans schoon en scoorde een paar Italianen die ook nog verstand hadden van wijn en dat was het keerpunt voor alles wat met wijn uit de Kaap te maken had.

Tot die tijd waren de meeste witte wijnen mierzoet of zo gortdroog dat je er een glas water bij nodig had. Rode wijnen leken nog het meeste op Ruby Port, met veel alcohol en zoveel suiker dat de tandarts niet zonder werk kwam te zitten. Hier bracht Bellingham verandering in en vol trots presenteerde Bernard in 1949 de eerste Kaapse rosé en die was droog en lekker sappig. Dit werd een daverend succes en al snel volgde diverse andere wijnen.

Freedha’s kunst
Het succes (of de dagelijkse consumptie van onbeperkte hoeveelheden wijn) steeg Freedha echter naar het hoofd en terwijl Bernhard erg druk was met de wijnen besloot zij om “binnenhuisarchitect” te worden. Dat dit enigszins sarcastisch bedoeld is, blijkt wel uit het feit dat zij de meest curieuze objecten in huis haalde en bijvoorbeeld een Baccarat-kristallen vaas voorzag van de meest mislukte plastic bloemen die je jezelf maar kunt voorstellen.

Maar goed, dat zou nog een kwestie van smaak kunnen zijn. Bernard trok echter de lijn toen Freedha besloot om het huis aan de binnenkant een verfje te geven. Dan hebben we het niet alleen over het witten van het plafond. Freedha besloot om alles mintgroen te schilderen. Maar dan ook echt alles! Mahoniehouten antieke kasten werden groen, een Barokke spiegel werd groen, de chaise longue werd ook niet gespaard en het is maar goed dat Bernard veel weg was anders was zijn baard ook nog groen geworden.

De Podlashuks hadden geen kinderen en Bernard besloot na verloop van tijd om zijn florerende Bellingham te verkopen en met pensioen te gaan. Waarschijnlijk ook om zijn vrouw een beetje in toom te houden.
Part of the deal was dat ze tot hun dood onderhouden zouden worden door de nieuwe eigenaar, mochten blijven wonen in de “homestead” en voorzien werden van ongelimiteerde hoeveelheden Bellingham-wijn. Prima deal lijkt mij.

De wijnen van Bellingham
Mijn glas is inmiddels leeg en het is nu tijd geworden voor wijn. Bellingham uiteraard! Het is toch “wijn na bier geeft plezier”? Maar ik voeg daar altijd aan toe:  “Bier na wijn is ook fijn…”
Ik schenk een glas Bellingham Homestead Sauvignon Blanc in. Heerlijk fris en opvallend mineraal.

Hoe dat komt? Tegenwoordig is het wijnhuis Bellingham in goede handen van wijnmaker Niel Groenewald. Deze grote vriendelijke reus weet precies wat hij moet doen in de wijngaard en in de “winery” om te zorgen dat de ene na de andere geweldig lekkere wijn de revue passeert.

De wijnen die hij maakt bestaan uit een drietal series: de Tree-series, de Homestead-series en de Bernard-series. De Bernard-series zijn uiteraard genoemd naar Bernard Podlashuk en de Homestead is de Kaapse Langgevel-boerderij waar hij met Freedha woonde.

De Tree-series zijn frisse en elegante wijnen die genoemd zijn naar de diverse bomen die op het landgoed van Bellingham groeien. De “Pear Tree” bijvoorbeeld wordt gemaakt van de Chenin Blanc en Viognier en is genoemd naar de perenboom die op het landgoed staat en niet voor niets, want de sappige perentonen zijn terug te ruiken en proeven in de wijn.

Deze wijn kan vanwege zijn bloemige en frisse karakter fantastisch bij dé delicatesse van Pasen, het witte goud, de Brabantse Wal Asperge. Hij is dan ook niet voor niets gekozen tot de aspergewijn van 2017!

De Bernard-series zijn stuk voor stuk iconen die Bernard en Freedha eren, maar ook de potentie van de diverse druivenrassen laten zien. Powerfull Pinotage en zeer elegante Chardonnay die haast doen denken aan witte Bourgogne. Wow! Dat dit in de Kaap allemaal kan. Super!

Betonnen eieren
Maar even terug naar mijn glas Homestead Sauvignon Blanc…
Dat brengt mij eindelijk bij die betonnen Paaseieren. De druiven van deze heerlijke wijn groeien niet in Franschhoek, want daar is het te warm, maar ze groeien in Durbanville. De wijngaarden liggen in het achterland van de Western Cape en via het Bloubergstrand waait de Zuidkaper tot diep in de wijngaarden en zorgt voor een koel en fris klimaat.

De Sauvignon is daardoor al lekker fris van zichzelf, maar Niel stopt het sap ook nog in enorme betonnen eieren! Dit is een andere visie op wijnmaken dan dat je ze in houten vaten stopt. De structuur van het beton en de conische vorm van het ei zorgen voor maximale mineraliteit in de wijn. En dat proef je! Dus volgende keer in Zuid-Afrika wordt de missie Paaseieren zoeken. Van beton uiteraard.

Nu eerst op naar de Paasdagen en daarbij gaan we lekker genieten van asperges en een glaasje Homestead. Of zal het lamsvlees worden met een glaasje Judas?! Hoe toepasselijk die naam met Pasen. Een schitterende Malbec uit Argentinië overigens, maar daar zal ik jullie een volgende keer over vertellen en dan neem ik jullie mee naar Chili en Argentinië.

Dus graag tot de volgende keer en bedankt voor het lezen!
Voor iedereen een heel fijn Paasweekend gewenst.

Groetjes,
Niels